nittaya's profile+*¨^¨*+ ¥ ª í Ð ë € +*¨...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    June 14

    เจ็บที่สุด..ไม่คิดว่าจะเจอ

    ผิดที่เราเอง...ที่อยากไปเจอเค้า
     
    และแล้วเป็นไงบ้างล่ะ  เห็นภาพบาดตา บาดใจ เห็นเค้า 2 คนไปด้วยกัน
     
    ไหนตอนแรกบอกว่าวันนี้จะไปกับเพื่อนไง  แต่ทำไม...ไปกับแม็ก
     
    ชาไปทั้งตัว  มึนไปหมด  ทำไรไม่ถูกแล้ว
     
    รู้มั๊ยว่าสิ่งที่คุณทำ  มันทำให้อีกคนหนึ่งเหมือนตายทั้งเป็น
     
    ทรมานนะการที่ต้องทนเห็นคนที่เรารักไปรักกับคนอื่น  เจ็บที่สุด  ทรมานที่สุด
     
    เลิกกันไปแล้ว  คุณมีคนอื่น  มีคนให้คุณคุยด้วย  มีคนให้คิดถึง  มีคนคอยรับฟังปัญหาของคุณทุกอย่าง
     
    อีกไม่นานคุณก็ลืมเรื่องราวของเราทั้งหมด (หรือว่าตอนนี้ก็ลืมแล้ว)
     
    แต่สำหรับคนที่ถูกทิ้ง  แน่นอนเวลา ณ ตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาที่แสนจะโหดร้าย
     
    เวลาเดินช้าเหลือเกิน.......
     
    ต้องอยู่คนเดียว  เดินคนเดียว  ทำอะไรคนเดียว  นอนคนเดียว
     
    ไม่มีใครคอยห่วงใย  ไม่มีใครให้คุยด้วย  ไม่มีใครคอยรับฟังหรือช่วยเหลือเวลามีปัญหา
     
    "อย่างที่เค้าว่า  เวลาของคนสองคนย่อมไม่เท่ากัน"
     
    การดำเนินชีวิตที่ต่างกัน  (คนละขั้วเลย)
     
    คนนึงมีความสุข  อีกคนนึงก็ทุกข์สุด ๆ
     
    เมื่อไหร่กันนะที่เราจะทำใจได้  ลืมเค้าได้ซักที  แต่ตอนนี้บอกได้เลยว่า "ลืมเธอไม่ลง"
     
    "ไม่โกรธ  ไม่เกลืยด  คุณเลยซักนิด  เท่าที่มีตอนนี้คือ  ^^รัก^^  รักคุณเหมือนเดิม"
     
    แม้ว่าสถานะของเราไม่เหมือนเดิม
     
    *****
     
    สุดท้ายล่ะ  ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย  รักใครก็อย่าลืมรักตัวเองให้มากกว่า (ไม่งั้นคุณจะเจ็บเหมือนที่พี่ที่กำลังเป็นอยู่)
     
    ยังรัก  ยังห่วง  และหวังดีกับดาวเสมอนะ
     
     
     
    ......คนที่ถูกลืม คนนี้ก็มีหัวใจ
    เจ็บได้...ร้องไห้เป็น...
    June 13

    สุดท้ายปลายทางความรัก.....

    เป็นไปได้ถึงเพียงนี้ ในวินาทีที่เธอบอกลาฉัน น้ำตาก็ไหลออกมาแทบไม่ทัน หรือนั้นเรียกว่า..ความรัก

    ******

    " นี่แหละนะหัวใจคน ...มีฝ่ายดิ้นรนก็ต้องมีฝ่ายคงมั่น   แล้วมันจะแปลกอะไรสำหรับใจเธอกับฉัน "
    " ถ้าตลอดมาฉันจะเห็นเธอเป็นคนสำคัญ...แล้วเธอจะไม่เห็นความสำคัญของฉันเลย
      "
     
    เฮ้อออ !!!!  อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ   ทุกเวลา  ทุก ๆ วัน
    บางทีมันก็เกิดเร็วจนเราตั้งตัวแทบไม่ทันเหมือนกัน
    เอาอะไรกับโลกใบกลม ๆ ทีมันหมุนตลอดเวลาเล่า
     
    หมดแล้วกับช่วงเวลาแห่งความสุข  จะว่าไปก็เพิ่งครบรอบ 5 เดือนมาแหมบ ๆ
    ยังไม่ทันผ่านคืนวันอันสุดแสนจะสดชื่นเลย
    วันที่จ็บที่สุดก็มาถึง  วันที่  13  มิถุนาย  2550  เป็นวันที่ดาวส่งข้อความมาบอกว่าเราว่า
     
    "เราเป็นพี่น้องกันนะ"
     
     
    รวมเวลาทั้งหมด 155 วัน
    กับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ทำอะไรคนเดียว  ไปเที่ยวคนเดียว  ดูหนังคนเดียว  กินข้าวคนเดียว  คุยกับตัวเอง
    นอนคนเดียว...ช่วงเวลาตอนกลางคืนทำไมมันช่างยาวนานเหลือเกิน
    "ไม่อยากนอนคนเดียว"
     
    หลับตานอนบนเตียงฟังเสียงหัวใจสะท้อน
    อยากให้ใครบางคนมานอนใกล้กันเหมือนคืนวันเก่า ๆ
    เค้าคงไม่มาอีกแล้ว
     
    "ค่ำคืนนี้ฉันเหงาเหลือเกิน แทนทนไม่ไหว"
    "อยากให้ใครบางคนมานอนใกล้กันเหมือนคืนวันเก่า ๆ "
     
    หึหึ อยากร้องโว๊ย  ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับกุด้วยว่ะ  เร็วชิบหายเลยตั้งตัวไม่ทัน
    แม่ง อยากเมาโว๊ย (ต้องทำใจ) เช้าต้องไปสอนเด็ก
    ไม่ดี ๆ เป็นแบบอย่างที่ไม่ดี
    "น้ำตาตกใน"
     
    เมื่อไหร่จะลืมเค้าได้ซัก จากคนรักกัน กลายเป็นแค่คนรู้จัก "พี่น้อง"
    ......ทรมาน.....
     
    จบ  จาก  เจ็บ  จำ(ไม่เคยเลย)
     
    "อ้อมกอดที่ว่างเปล่า"
     
    สุดท้ายอยากบอกว่า
    ยังรักและหวังดีกับคุณเสมอ  แม้วันนี้ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิม
    ดูแลตัวเองดี ๆ นะ  อย่ารักใครมากกว่ารักตัวเองล่ะ (ไม่อยากให้เจ็บเหมือนโอ๋ตอนนี้)
     
     
     
     
     
     
    June 08

    ไป - ไป...มา - มา กะคบรอบละ

    วันนี้เป็นวันที่ 8 มิถุนายน
     
    หุหุ  ครบรอบอีกแย้ววววว  สำหรับเรากับเจ้าปังคุงน้อยที่คบกันมา
     
    5  เดือน  ที่แสนจะดุเด็ด  เผ็ด  มันส์ 
     
    หนุกหนาน  สวีทหวาน  กวนตีน  แถมพ่วงด้วยความเศร้า..เคล้าน้ำตา (เวลาทะเลาะกัน)